Historyczna Sala BHP w Stoczni Gdańskiej
Historyczna Sala BHP w Stoczni Gdańskiej.
Historia terenów na obrzeżu starego miasta Gdańska przeznaczonych pod morski przemysł wojenny datuje się na lata 1844 - 1850. Wówczas zaczęto budowę Stoczni Królewskiej, poźniej nazwanej Stocznią Cesarską. Pierwszy obiekt na miejscu dzisiejszej Sali BHP powstał w drugiej połowie XIX wieku, a następnie został rozbudowany w latach siedemdziesiątych, po zakończeniu wojny prusko-francuskiej. Był to budynek drewniany lub murowano-drewniany. Z zewnątrz widać wyraźnie, że całość składa się z dwóch zasadniczych i różnych brył architektonicznych. Składa się z dwukondygnacyjnej części biurowo-administracyjnej, oraz jednokondygnacyjnej, halowej części magazynowej, gdzie dziś znajduje się historyczna Duża Sala. Z badań wojewódzkiego konserwatora zabytków wynika, że obie części budynku nie były budowane w jednym czasie. Jednakże dla porządku chronologicznego przyjmuje się, że dzisiejszą formę uzyskano w 1902 roku.
Stocznia Cesarska i jej następczyni Stocznia Gdańska w latach 1871-1941 oraz 1939-1945 budowała okręty dla morskich potrzeb militarnych II i III Rzeszy Niemieckiej. Budynek obecne Sali BHP od samego początku pełnił rolę magazynu-montowni uzbrojenia okrętów wojennych. Do dziś na wschodniej elewacji, części biurowej, zachował się identyfikujący napis z epoki: „Torpedo-Lagerhaus”, czyli magazyn torped. Tę funkcję ówczesny obiekt pełnił również w okresie od jesieni 1939 roku do wiosny 1945 roku.
Po zakończeniu II wojny światowej „Danziger Werft” (Stocznia Gdańska) została przemianowana na „Stocznię nr 1”, aby w październiku 1947 r. po połączeniu ze „Stocznią nr 2” (była Stocznia Ferdynanda Schichaua) przyjąć nazwę istniejącą do dziś: „Stocznia Gdańska”. W latach 1967 – 1990 patronem stoczni był Włodzimierz Lenin, a produkcja przemysłowa stoczni w dominującej części została zaprogramowana na budo statków morskich dla ZSRR.
Koniec wojny był momentem przełomowym dla dziejów obiektu. Przestał on pełnić funkcje związane z morskim przemysłem militarnym, i zaczął służyć jako miejsce do przeprowadzania szkoleń dla nowo przyjmowanych pracowników wszystkich wydziałów oraz szczebla kompetencyjnego zakładu pracy. W latach 60 tych XX wieku Dużą Salę zaadaptowano na potrzeby Wydziału Kooperacji Stoczni Gdańskiej. Zmiana ta tylko umocniła przeznaczenie obiektu, dzięki czemu zawdzięcza swoją współczesną nazwę: „Sala Bezpieczeństwa i Higieny Pracy” w skrócie Sala BHP. Muzealny charakter oraz układ pomieszczeń jest zasługą kolejnej adaptacji przeprowadzonej w latach 1978-1980. Wówczas budynek, zwłaszcza w części piętrowej, stał się Muzeum Zakładowym Stoczni Gdańskiej. Dziś znajduje się tu biuro oraz dwie małe sale konferencyjne.
W sierpniu 1980 roku Sala BHP była miejscem powstania i obrad Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego (MKS), negocjacji między powstałym MKS`em, a Komisją Rządową. W Sali BHP podpisano „Porozumienia Sierpniowe” 31.08.1980r., dzięki którym powstał Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”. Sala BHP jest miejscem, gdzie zaczęła się polska, pokojowa droga do odzyskania pełnej suwerenności i niepodległości. Jest też miejscem-symbolem walki z komunizmem.
6 grudnia 1999 Sala BHP została wpisana do rejestru zabytków pod numerem A-1206. Natomiast od 2004 roku prawnym właścicielem jest NSZZ „Solidarność”. W rok po przejęciu przystąpiono do generalnego remontu i nowoczesnej adaptacji pomieszczeń. 24 sierpnia 2010 r. uroczyście otwarto Salę BHP w nowej formie obiektu konferencyjno-muzealnego.
Położenie: ulica Doki 1, Gdańsk.