Sopocki kościół ewangelicko-augsburski pw. Zbawiciela wzniesiono w miejscu pierwszej skromnej Kaplicy Pokoju, która w początkach XX w. była w złym stanie i nie odpowiadała już potrzebom dużego kurortu.

Autorem projektu był działający na terenie Gdańska i Sopotu Adolf Bielefeldt. Architekt odwołał się w swej realizacji dopołudniowoniemieckiego baroku modernizując jego tra­dycyjne formy. Zatwierdzony w 1913 r. projekt dość długo realizowano, prace bu­dowlane przeciągały się ze względu na wojnę i trwały do 1919 r.
 

Świątynia sopocka posiada rzut oparty na planie krzyża z niewielkimi prostokątnymi aneksami pomiędzy ramionami. Jest to kościół jednonawowy z transeptem i wieżą od zachodu. W opracowaniu elewacji główny akcent położony został na wieżę i ściany szczytowe transeptu.

 

Wieża zwieńczona została wysokim dwuspadowym dachem z mocno zaakcentowanymi dwukondygnacyjnymi szczytami, a jej strzelistość spotęgowano sygnaturką z latarniowym hełmem. Ściany szczytowe transeptu otrzymały trójkątne zwieńczenia i dekoracyjne wazy u nasady.

 

Wszystkie elewacje zdobią jońskie pilastry, trójkątne tympanony i oszczędny detal w postaci rzeźbiarsko opracowanych festonów.
 

We wnętrzu, typowo dla kościoła tego wyznania, empory obiegają cały kościół, schody umieszczone zostały w czterech prostokątnych aneksach.

 

Ołtarz przesunięto ku centrum świątyni, dzięki czemu przestrzeń za nim wykorzystano na zakrystię i pomieszczenia pomocnicze, zaś na emporze wschodniej umieszczono organy.

 

Oprac. ROBiDZ w Gdańsku