Zamek był siedzibą Dytrycha von Loupheima pierwszego krzyżackiego wójta Lęborka, który rozpoczął długi okres funkcjonowania wójtostwa lęborskiego. Zachowany do dzisiaj budynek jest na drugim miejscu co do wielkości w ówczesnym państwie krzyżackim. Niestety wielokrotne przebudowy, które były dokonywane w czasach późniejszych zniekształciły pierwotny wygląd zamku. W ścianie południowej zachowały się zarysy ostrołukowych okien i blend. Charakterystycznymi, a zarazem specyficznymi elementami są także gotyckie schodkowe szczyty i wbudowana w 1575 roku w północną część zamku kwadratowa klatka schodowa w kształcie wieży. Przed zamkiem znajdują się dyby i pręgierz, repliki średniowiecznych narzędzi tortur. Obecnie zamek stanowi siedzibę Sądu Rejonowego.

 

     Zabudowania młyna – wzniesione równolegle z zamkiem w drugiej połowie XIV wieku – wraz z tzw. Domem Młynarza z 1806 roku tworzą zachodnią pierzeję dawnego dziedzińca. Budynek produkcyjny młyna obecny kształt uzyskał na początku XIX stulecia. W pierwszych latach minionego wieku kompleks został powiększony o magazyn otrąb oraz skład przetworów. W 1910 roku między budynkiem produkcyjnym a Domem Młynarza zainstalowano turbinę wodną systemu Francisa. Od północy dawny dziedziniec zamkowy zamyka spichlerz solny, wzniesiony na zrębie gotyckiego. Druga kondygnacja, dobudowana prawdopodobnie w XVI wieku, posiada konstrukcję szkieletową. Budynek służył do przechowywania soli, dostarczanej drogą lądową z Łeby. Obecnie spichlerz pełni funkcję zboru zielonoświątkowców.