Żukowo
Żukowo
Nazwa miejscowości Żukowo znana jest od schyłku X wieku, z legendarnych czasów bezimiennego księcia Pomorza Gdańskiego, nazwanego później Wiesławem.Nazwa zmieniała się w ciągu wieków: Sucou, Suchaw, Suchonia, Succaw, Żucowia, Żukowie, Zuckau, Żukowo. Miejscowość i jej okolice stanowiły dla Książąt Pomorskich ważny punkt obronny, dlatego prawdopodobnie już pod koniec X wieku zbudowano tu warowną strażnicę z mostem zwodzonym na Raduni. Historia Żukowa nierozłącznie wiąże się z zakonem Sióstr Norbertanek. Osadził je tutaj książę Gdańsko-Pomorski Mściwoj I, sprowadzając ze Strzelna na Kujawach. Siostry osiadły pierwotnie w ciasnej dolinie, tam gdzie rzeczka Stolpa wpływa do Raduni, wznosząc następnie siedzibę konwentu w Żukowie. Budowę klasztoru rozpoczęto w 1212 roku. Klasztor dobrze zasłużył się Kaszubom i Pomorzu prowadząc między innymi szkołę dla dziewcząt z domów szlacheckich i patrycjatu gdańskiego, a od XIV wieku również dla chłopców. Okoliczne jeziora i rzeki stanowiły wówczas poważną pozycję dochodową i bytową nie tylko Norbertanek żukowskich, ale także ludności osiadłej w posiadłości klasztoru, który miał prawa rybołówcze oraz zezwolenie na zakładanie i prowadzenie młynów wodnych. Norbertanki utraciły swe majętności z chwilą pierwszego rozbioru Polski. Wkrótce władze pruskie zamknęły też nowicjat, a w 1834r. klasztor uległ kasacie. Dziesięć sióstr zakonnych pozostawiono na dożywociu.
Po roku 1778 Żukowo włączono do nowo utworzonej prowincji zachodnio - pruskiej. Nastąpiła silna germanizacja ludności kaszubskiej, aż do zakończenia I wojny światowej. Przywódcy ruchu oporu Robert Ptach i Brunon Hinz doprowadzili do powstania: "Towarzystwa Ludowego", "Kółka Rolniczego" oraz "Banku Ludowego", który przetrwał do 1939r. Córki Roberta- Zofia i Jadwiga Ptach pielęgnowały zaś tradycje rodzinne hafciarstwa tzw. "żukowskiej szkoły haftu", przekazane przez siostry zakonne. Po zmianach administracyjnych w 1818 roku Żukowz okolicznymi wsiami znalazło się w powiecie kartuskim. Utworzono tu gminę z własnym Urzędem Stanu Cywilnego i rewirem policyjnym. Żukowo wraz z okolicami rozwijało się dzięki uruchomieniu w 1886r. lini kolejowej Gdańsk ? Żukowo - Kartuzy, wybudowaniu elektrowni wodnej w Rutkach w 1910r., oraz magistrali węglowej Herby - Gdynia w 1927r.
1939 rok przyniósł okupację, Niemcy wkroczyli do wsi bardzo wcześnie, zaczęły się aresztowania, wysiedlania, wywozy na przymusowe roboty do Niemiec, a także zsyłki do obozów koncentracyjnych. 16 marca 1945r. uważany jest za datę wyzwolenia Żukowa, przez wojska armii radzieckiej. Gmina obejmowała wówczas 10 sołectw. Po wojnie Żukowo i okolice zaczęły się bardzo szybko rozwijać, powstało wiele zakładów, wraz z rozwojem przemysłu zatraciło też swój pierwotny rolniczy charakter. W 1953r. powołano Państwowe Liceum Pedagogiczne, które w 1968r. przekształcono na Liceum Ekonomiczne. W 1973 roku utworzono rozległą terytorialnie gminę Żukowo, która objęła swym zasięgiem także dawne gminy Banino i część gminy Firoga. Po likwidacji powiatów w 1975 roku do gminy Żukowo włączono Chwaszczyno i Tuchom. Koniec lat 70. to dynamiczny rozwój wsi, w której zaczęli osiedlać się także mieszkańcy Trójmiasta. W 1989 roku Żukowo otrzymało prawa miejskie, a gmina stała się tym samym gminą miejsko-wiejską. Ostatnie dziesięciolecie przyniosło dynamiczny rozwój zarówno samego miasta, jak i poszczególnych miejscowości gminy. Powstają nowe przedsiębiorstwa, cały czas dynamicznie wzrasta zabudowa mieszkaniowa, a co za tym idzie z roku na rok zwiększa się liczba mieszkańców gminy.
Żródło: www.zukowo24.pl